In corde Silvae Magicae prope Storybrook, Puffernut Wonderbear diem laetum habebat, aureo caramel pilo suo sub leni sole fulgente. (P. 1)
Cum tibicinio variegato post eum flante et stellatis oculis caeruleis curiositate fulgentibus, Puffernut ad iter profectus est ut nova "semina fabularum" inveniret, dum cara amica eius, Daisy, canis delineator, molliter ad latus eius se comitaretur. (P. 2)
Dum per silvam properabant, inciderunt in singularem lucum ubi diversi sensus ludos agebant iocunde congregati. Unusquisque affectus erat coloratus character, in aere saltans et circumvolitans velut parvi, vividique genie. (P. 3)
Erat Laetitia, splendor luteus sprite cum vultu qui totam silvam illuminare poterat. Laetitia riguit et circumvolitavit, semitas solis relinquens in suo vestigio. (P. 4)
Iuxta eam erat Tristitia, mitis caeruleus character cum molli, pendulo risu, quae susurravit consolationes fabulas flaccescentibus margaritis. (P. 5)
Ira erat globus ignitus ruber energiae, saliens circum cum scintillis volitantibus, sed Daisy eum leniter urgebat quotiens nimium appropinquebat. (P. 6)
Timiditas e post arborem prospexit, rubro tenero oculis forma cordis, dum Sollicitudo, nebulosus torquestris coloris cum oculis latis et circumspicientibus, prope suspensa est. (P. 7)
Puffernut, animo diligenti ac phantastico, ad singulas passiones accedebat, eis loquens et auxilium praebens ut tranquillitatem invenirent suam. (P. 8)
Cum praesentia solacia Daisy, Puffernut animos atque seipsum admonebat omnem sensum esse iustum et partem magicae vitae. (P. 9)
Ad finem suae pericula, Puffernut totum corbem "seminum fabularum" collegerat, unumquodque variis affectibus infusum, paratum ut plantaretur et in die alium in fabulas cresceret, eum sociosque de mundo vario sensuum docens. (P. 10)