Bir gece, büyülü Orman'ın ağaçları arasında ay ışığı dans ederken, Puffernut Wonderbear dal ve yapraklardan oluşan rahat yuvasına sokuldu. (P. 1)
Altın karamelli kürkü, yıldızlı gökyüzünün altında parıldıyordu ve pastel gökkuşağı rengi pati yastıkları, yama işi atkısının altından göz kırpıyordu. (P. 2)
Puffernut, kaybolmuş eşyalarla sohbet edip ormanın gizli köşelerini keşfederek maceralarla dolu bir gün geçirmişti. Fakat gece sessizleştikçe, kalbine küçük bir huzursuzluk taşarak girdi. (P. 3)
Tam yıldızlı turkuaz gözleri kapanacakken, rüyalarına bir endişe sızdı—yolu bulamayan devasa, gölgeli bir bulut. Puffernut uykusunda dönüp durdu, gözyaşı damlası şeklindeki tahtadan burnu kaygıyla titredi. (P. 4)
Rüyada sıkışmış hissediyordu, yukarısındaki büyük, kaybolmuş buluta nasıl yardım edeceğini bilemiyordu. Aniden, hafif bir dürtme ve sıcak bir varlık Puffernut’u rahat yuvasının güvenliğine geri getirdi. (P. 5)
Daisy'di bu, kabarık karamel bukleleri ve yumuşak, açık kahverengi gözleri olan doodle retriever köpeği. Yanına kıvrılmıştı, nazik tavrı Puffernut'un korkularını yatıştırıyordu. "Tamam, Puffernut," diye fısıldadı Daisy yumuşacık bir sesle, sesi bir ninni gibiydi. (P. 6)
"Her duygu kabul edilebilir, korkunç olanlar bile." Puffernut derin bir nefes aldı ve Daisy'nin yumuşacık başının omzunda verdiği rahatlatıcı ağırlığı hissetti. (P. 7)
Rüyasında kaybolan buluttan bahsederken, Daisy sabırla dinledi; huzur veren varlığı, gölgelerin kaybolmasını sağlıyordu. (P. 8)
Puffernut'un hayal gücü yeniden kıvılcımlandı ve anladı ki, tıpkı kaybolmuş şeylere yardım ettiği gibi, bulutun da eve dönüş yolunu bulmasına yardımcı olabilirdi. (P. 9)
Daisy yanında olduğu sürece, Puffernut tekrar uykuya daldı; sıcaklık ve büyüyle sarılı, maceralarında asla yalnız olmadığını bilerek—uyanıkken ya da rüyalarda. (P. 10)